Kiljan Halldórsson

Wpis

• « Poprzedni wpis
• Następny wpis »

wtorek, 14 lutego 2012

Uprzejmość VIII

 Dla odprężenia część ósma, na którą, oczywiście, nie mam pomysłu...

 Timo zrezygnował z ciężkich rozkoszy i założył buty na śmierdzące stopy.

 Ruszyli. Powoli. Starszy pan o lasce. I jego dużo młodszy gość - bez laski. Timo pomyślał, że starszemu panu wcale ten kunsztowny kijaszek nie jest potrzeby, chyba że dla dostojnej ozdoby. Za to dla niego samego byłby w sam raz. Tak, czuł się w pełni dojrzały do podpórki. A także do drgawek, zgarbienia i westchnień typu: "tak - tak" i "mój Boże". Nic się takiego jednak nie działo - ciężary ciągle nie potrafiły jeszcze wywoływać w nim żadnych trzęsień i zgięć. Mimo wszelkich zaniedbań trwał w uporczywej sprawności. Zawsze jednak mógłby nieco poudawać, dla wprawy, dla zobaczenia, jak to jest... "Taki na przykład balkonik przesuwany po posadzce z nieznośnym hałasem! Jaka cudowna wymówka! Od wszystkiego!"

- Piękny dom - zauważył Timo. - I bardzo nie w tutejszym stylu.

- Tak, nosi w sobie zupełnie innego ducha. I może przez to jest taki uwodzicielski. Potrafi kraść dusze i ciała. Wyrywa z czasu. Tyle że w bardziej kameralnych okolicznościach, co może się wydać dość przerażające. Jeśli pan rozumie...

- Powiedzmy, że rozumiem.

- Kłopotliwa bestia - dodał Paul machając laską w stronę domu.

- Dowiedziałem się, że jest pan pisarzem. To chyba dobre miejsce do takiej pracy.

- Tak pan myśli? Kiedy tutaj zamieszkałem, moje stosunki z literaturą stały się napięte. Przestałem myśleć, stać więc mnie tylko na pamiętniki. A to obszerny domek emerytowanego myśliwego...

- Dlaczego myśliwego?

- Niech pan uważa na tych kamieniach - powiedział ostrzegawczo Paul, kiedy dotarli do wybrukowanej ścieżki. - Kiedyś istniały plany, by wokół domu powstał park z kamiennymi alejkami pośród zaplanowanej botanicznej surowizny - rodzaj spacerniaka dla artysty. Ale artysta uciekł, a mnie się nie chciało żadnych zaplanowanych przestrzeni wokół domu. Tak więc ta ścieżka nie narodziła się w pełni, jest poroniona, a natura rozluźnia ten przemyślany układ, zabawia się z nim niszczycielsko, jak ze wszystkim, co staje się bezużyteczne i porzucone.

- A pan nie jest artystą?

- Cóż to za pomysł! - obruszył się Paul.

- A co z tym myśliwym?

- Według kalsyfikacji Schopenhauera pisarze dzielą się na trzy grupy, a mianowicie na takich, co nie myślą; na takich, co myślą, gdy piszą oraz na takich, co myślą zanim coś napiszą. Tych ostatnich jest oczywiście najmniej.

- Rozumiem więc, że pan zalicza się do grupy pierwszej.

- Od pewnego czasu tak. Ale wywodzę się z drugiej. Byłem liczącym na szczęście myśliwym. Jak widać, opłacało się. Jednak było to szalenie ryzykowne. W końcu musiałem uciec. Ludzie mają nieposkromioną skłonność do mięsa. Do żywego mięsa. A gdy mięso jest jeszcze twórcze, tym bardziej chcą z nim obcować, jakby spodziewali się jakichś nadzwyczajnych przeżyć. Wystarczy choćby do nich przemówić, a oni zaraz chcą biec z łapami, by dotykać. No i ze ślepiami, by się gapić. I z nosami, by niuchać. I w ogóle ze swoim własnym przebrzydłym mięsem, gotowi tę i ową część nawet udostępnić. Właśnie z tego powodu. No i chcą, by ich bawić. Obrzydliwa namiętność...

- Może, mając już coś przetłumaczonego na czysto, chcieliby jednak przyjrzeć się hieroglifowi? Tak chyba było w "Fizjonomice" tego całego znawcy pisarzy?

- Widzę, że pan jest zorientowany.

- Trochę. Powiedzmy, że trochę. To i owo mogę sobie przypomnieć.

- Pan stawia na samowystarczalność?

- Jest dostatecznie miło i chyba nie ma powodu, by wracać do tej kłopotliwej scenki.

- No cóż, wpadłem w centrum pańskiej intymności. Ale pan chyba nie jest pisarzem - zaśmiał się Paul.

- Nie, jestem tylko hieroglifem, któremu nie przyszło do głowy, by siebie samego barwnie tłumaczyć.

- W świetle tego, co zobaczyłem, byłoby bardzo niestosowne, gdyby mówił pan jakieś mądre rzeczy.

- Chce mi pan w ten sposób powiedzieć, że jestem piękny?

- Pan tego nie wie?

- Lepiej być zagadką?

- Zawsze. W zależności od tego, co się robi - widoczną lub niewidoczną. Dla uniknęcia rozmaitych nieprzyjemności. Z troską o siebie i nieznajomych.

- Dość trudne do zrealizowania.

- Nie da się ukryć. Ale zawsze można pozwolić sobie na pewne oddalenie. I oto dotarliśmy do krawędzi - ogłosił zmieniając temat Paul w chwili, gdy obaj dotarli do urwiska. - Trochę oszałamiające, prawda?

- Owszem.

- Dobrze, że choć tak nisko jest ta woda. Nie lubię wody, chociaż nad nią zamieszkałem.

- Dosłownie nad.

- Nigdy nie nauczyłem się pływać.

- To tak jak ja.

- Doprawdy? Interesujące.

- Tak pan sądzi?

- A teraz przejdzmy do rzeczy - powiedział Paul tonem, który nieco przestraszył Tima - aż zadrżał oblewając się potem. - Inger doszła do przekonania, że jest pan synem Tima.

 Timowi aż się w głowie zakręciło i omal nie upadł. Jeszcze jedna fala gorącego potu oblała jego ciało.

- Czy on tutaj jest? - zapytał drżącym głosem. - Mój ojciec tu jest? - powtórzył już wyraźniej i głośniej.

- W tym cały kłopot. A więc pański ojciec to Timo...

- Syn Eskila i wiedźmy znad Tyin - wyrecytował Timo, jakby był przepytywany przez jakiegoś urzędnika.

- Boże drogi.

- Coś się stało?

- Gdyby pan, gdybyś... Gdybyś był trochę wcześniej... Timo gdzieś przepadł. Na tym cholernym fiordzie.

- Jak to? Tu? Przepadł?

 Timo osunął się na ziemię. Miał wrażenie, jakby jakiś zimny huragan przeciągnął przez jego wnętrze, czyniąc w głowie prawdziwe spustoszenie. Wszystkiego mógł się spodziewać, ale nie tego, że ten przeklęty starzec tak nagle, po beztroskiej pogawędce, zastrzeli go taką wiadomością.

CDN

Szczegóły wpisu

Tagi:

• uprzejmość

Autor(ka):

kiljan.halldorsson

Czas publikacji:

wtorek, 14 lutego 2012 16:53

Opcje

• Poleć znajomemu wpis „Uprzejmość VIII”
• Dodaj komentarz do wpisu „Uprzejmość VIII”
• Śledź komentarze przez RSS do wpisu „Uprzejmość VIII”